Gepost door: Casa & Care | 26 september 2011

Casa & Care

Casa & Care probeert je middels deze blog op de hoogte te houden van alle interessante gebeurtenissen in Umbrië en Toscane, opdat het Bel Paese voor huiseigenaren in deze regio’s nog intensiever beleefd kan worden!

Er zal dan ook regelmatig een stukje verschijnen over uiteenlopende zaken die betrekking hebben op het Umbrische en/of Toscaanse leven en Italië in het algemeen. Curiosità, weetjes, evenementen, ervaringen, enz. Daar er niet dagelijks geschreven kan worden (er moet per slot van rekening ook nog gewerkt worden, niet waar?!), wilt U zich wellicht op onze RSS berichten abonneren, dan hoeft U niet dagelijks te controleren, maar blijft U wel altijd up-to-date!

Gepost door: Casa & Care | 15 augustus 2012

Ferragosto, een feest met een betekenis…

Ferragosto, een feest met een betekenis…

15 Augustus, Ferragosto, is het Nationale Feestdag in Italië. Er wordt door de gemiddelde Italiaan met smacht naartoe geleefd en alle vakanties worden rondom deze datum gepland. Valt 15 augustus midden in de week (zoals dit jaar), is dat altijd een waardig excuus om er een ponte van te maken en er een aantal dagen aan vast te plakken (ervoor of erna, maar beter is allebei!) zodat het een brug slaat met het weekend. Op deze dag staat het bedrijvige, bruisende Italiaanse leven eventjes stil. Als men al niet op vakantie is, is Ferragosto dé dag bij uitstek om een uitstapje naar zee of de bergen te maken en aldaar te genieten van een picknick casereccio met familie en vrienden. Ook leent 15 Augustus zich uitstekend om naar een concert te gaan of van een festival te genieten, met als spetterende afsluiting een overweldigend vuurwerk. Hoewel de globalisatie en de economische crisis hun invloed uitoefenen en dus hier en daar een supermarkt ’s morgens toch de deuren opent, is over het algemeen alles dicht. Ik raad alle huiseigenaren en vakantiegangers dan ook altijd aan, om tijdig boodschappen te doen, zodat men niet met een lege koelkast zit op deze feestelijke dag.

Italië zou Italië niet zijn als er aan deze massaal beleefde, vrije dag geen stukje geschiedenis ten grondslag zou liggen. Eéntje met zowel een heidense als een religieuze betekenis. De naam van het feest vindt haar oorsprong in de latijnse benaming feriae Augusti (rust van Augustus), een festiviteit die refereert naar een door Keizer Augustus ingestelde rustdag in het jaar 18 voor Christus. Deze werd toegevoegd aan de antiekere volksfeesten, zoals de Consualia, die werden gevierd ter ere van de weelderige oogsten en het einde van de zware landbouwactiviteiten. Het antieke Ferragosto had, buiten de duidelijke finaliteit van politieke zelfpromotie, het doel om de belangrijkste festiviteiten samen te voegen om zodoende een adequate rustperiode te creëren die noodzakelijk was om op adem te komen na de immense inspanningen van de voorafgaande weken. Tijdens deze periode werden ezels, muildieren en ossen ontzien van hun werk en werden ze behangen met bloemenslingers. Ook werden er paardenrennen georganiseerd. Vandaag de dag worden deze tradities veelal nog in leven gehouden en gepassioneerd beleefd in vele steden en dorpen van Italië. Siena met haar Palio (o.a. 16 augustus) is daar een goed voorbeeld van. Het woord palio is overigens afkomstig van het latijnse pallium, wat staat voor het kostbare stuk stof dat aan de winnaars van de paardenraces werd overhandigd in het antieke Rome.

Tijdens deze gelegenheid was het trouwens ook de gewoonte van de arbeiders om hun broodheren alle goeds te wensen, in ruil waarvoor zij vaak een fooi kregen. Op een gegeven moment was dit gebruik dusdanig ingeburgerd dat het in de renaissance in de Pauselijke Staten verplicht werd gesteld (een soort vroege vorm van vakantiegeld 😉 ).

Tijdens het regime van Mussolini (die geregeerd heeft van 31 oktober 1922 tot 25 juli 1943), vormde zich de gewoonte van het maken van de uitstapjes in de periode van Ferragosto. Middels de corporaties die zich bezig hielden met de vrijetijdsverenigingen werden er, in samenwerking met de Italiaanse Spoorwegen, voor zeer gereduceerde prijzen honderden volksreisjes georganiseerd. Dankzij dit initiatief kregen veel Italianen voor de eerste keer de mogelijkheid om met hun eigen ogen de zee, de bergen of de overweldigende kunststeden te bewonderen. Daar de lunch niet inbegrepen was in de prijs van de excursies nam men vaak een knapzak mee met allerhande, versgemaakte lekkernijen, die zodoende de huidige, traditionele Ferragosto-picknick leven in blies.

 

Zoals gezegd, heeft Ferragosto niet alleen een heidens fondament, maar heeft het ook een religieuze betekenis. Op deze dag wordt door het Katholieke Italië de Maria ten Hemel Opneming gevierd. Voor de niet Katholieken onder ons even een kleine toelichting: Volgens de overlevering zijn tijdens de dood van Maria alle apostelen aanwezig op Tomas na. Ten tijde van de komst van Tomas is Maria al begraven en om haar de laatste eer te bewijzen gaat hij in zijn eentje naar haar graf, alwaar hij getuige is van haar tenhemelopneming (volgens een andere theorie zijn alle apostelen hiervan eveneens getuige en niet alleen Tomas). Tijdens deze gebeurtenis krijgt Tomas de gordel van Maria. Als hij zijn mede-apostelen verteld over wat hij heeft gezien, wordt hij in eerste instantie niet geloofd, maar bij het tonen van de gordel en het lege graf moeten ze wel geloven dat Maria lijfelijk ten hemel is gevaren.

In het jaar 582 werd door Keizer Mauritius het feest van Maria-ten-Hemel-Opneming officieel ingevoerd in het Byzantijnse Rijk. Rome, onder Paus Sergius I, nam het feest in de zevende eeuw over.

 

Hoewel veel mensen vandaag netjes naar de kerk gaan om vervolgens een ontspannen uitstapje te maken, wordt veelal niet stilgestaan bij het stukje geschiedenis op deze vreugdelijke dag. Het doet uiteraard niets af aan de feeststemming, maar wellicht krijgt het een diepere betekenis en is het van toegevoegde waarde als men weet hoe het ontstaan is en wat het voor de vorige generaties betekend heeft…

 

Mij rest nu niets anders dan jullie allemaal een BUON FERRAGOSTO te wensen!

Gepost door: Casa & Care | 27 juli 2012

Italiaanse lichaamstaal…

Italiaanse lichaamstaal…

Het is weer vakantietijd!! De één leeft er al sinds maanden naartoe, de ander kan gewoon niet meer tegen dat deprimerende winter weer in Nederland en knijpt er ‘m tussenuit richting de zon. Het grauwe, natte, grijze, Nederlandse pool klimaat maakt dat veel mensen, al dan niet onverwacht, hun toevlucht zoeken tot warmere oorden en uiteraard is Umbrië bij uitstek één van de favoriete bestemmingen! Eén dagje rijden of twee uurtjes vliegen en je bent er!

Je hebt er zin in en bent er helemaal klaar voor! Tijdens de reis droom je al van de ver gestrekte zonnebloemvelden, de geurende pijnbomen, het gezang van de krekels, de aperitivi met prosecco’s en allerhande lekkernijen, de dampende pizza’s en de overheerlijke pasta’s. Helemaal fantastisch als je van dit alles kunt genieten vanuit je eigen (of gehuurde) villa in het groene hart van Italia!

Maar uiteraard is het ook leuk te kunnen “converseren” met je buren of een geanimeerd babbeltje aan te gaan met die interessante mensen naast je op het terras. Let dan wel op dat je de Italiaanse lichaamstaal helemaal onder de knie hebt, anders zou je voor vreemde verrassingen kunnen komen te staan!

Hilarisch en uiteraard wordt één en ander een béétje overdreven in dit filmpje, maar dat Italianen ingewikkelde situaties kunnen duidelijk maken met een bepaalde oogopslag of een simpel gebaar, zonder er ook maar één woord aan vuil te hoeven maken, dàt staat buiten kijf!

Hieronder een aantal voorbeelden van gebaren die in het dagelijkse, Italiaanse leven erg nuttig kunnen zijn!

Enkele gebaren zullen je wellicht bekend voorkomen, anderen zijn verbazingwekkend origineel maar in eerste instantie van raadselachtige betekenis voor ons logische, noordelijke brein. Maar met een beetje uitleg kom je er wel!

Sommige mimiek en gesticulaties kun je maar beter niet tot uiting brengen in een onbekend gezelschap, want voor je het weet heb je je gesprekspartner voor iets onprettigs uitgemaakt! 😉 En met een in zijn trots gekrenkte Italiaan heb je liever niet te maken, dat verzeker ik je!!

 

Al dat gesticuleren, gepaard met de muzikale intonatie van de poëtische Italiaanse taal, maakt wel dat een goed, Italiaans gesprek vaak op een prachtig toneelspel lijkt! Heerlijk om naar te kijken vanaf je favoriete stekje op een terras, onder het genot van een goed glas wijn of een krachtige cappuccino. En je hoeft er geen grote , Italiaanse woordenschat voor te hebben om het te kunnen volgen, alleen maar een klein beetje fantasie! 😀

Vi auguro un Buon Viaggio

e Buone Vacanze!!!

Gepost door: Casa & Care | 7 juni 2012

Italiaanse gebruiken.. (deel 1)

Italiaanse gebruiken.. (deel 1)

Het is al weer even geleden dat er iets geschreven is op de blog van Casa & Care. Maar zoals in het begin is aangegeven, wordt er alleen iets neergekrabbeld als aan alle plichten is voldaan! Aangezien het vakantieseizoen weer op gang is gekomen, wilden de klanten uiteraard dat voor hun aankomst (of die van hun gasten) alles tip top in orde was en dat vergt nu eenmaal tijd! Want uiteraard staat kwaliteit en betrouwbaarheid bij ons voorop!

Enfin, veel tijd en energie, maar uiteraard ook leuke belevenissen en anekdotes! Zo was ik laatst aanwezig op een sprookjesachtige bruiloft op een adembenemende lokatie in Sicilië met een gezellige groep Nederlanders, waaronder ook het bruidspaar dat een mooie woning bezit in het groene hart van Italia, Umbrië. Tijdens het sfeervolle samenzijn werd er gesproken over de verschillen tussen Nederland en il Bel Paese. Natuurlijk kwamen de curieuze bijgeloof-praktijken aan bod (zie artikel van December 2011 , Italianen en bijgeloof…) wat soms voor hilarische taferelen zorgde, met name toen enkele van de mannelijke genodigden zich wijdden aan het afkloppen bij gebrek aan ijzer (het zogenoemde klokkenspel frunniken). Maar ook kwamen andere verschillen ter sprake, zoals de typische Italiaanse eet-en drinkgewoontes.

Om te beginnen heeft de gemiddelde Italiaan voor ons Nederlanders het vreemde gebruik om tijdens het onbijt alleen zoetigheden tot zich te nemen. Dit kan bestaan uit een mierenzoete, maar sterke kop espresso (la vita è già amara, meglio addolcire ogni attimo – het leven is al bitter genoeg, zodoende is het beter om ieder moment zo zoet mogelijk te maken), wellicht met een behoorlijke scheut melk – latte macchiato – waarin vol overgave de meest vreselijke koekjes gedoopt worden totdat de warme vloeistof begeven is van de afgebrokkelde stukjes papperige koek. De koekjes kunnen uiteraard vervangen worden door een cornetto of ander zoetig deegwaar. Wellicht nog een spremuta d’arancia en een yoghurt erbij en je hebt een “evenwichtige” eerste maaltijd achter de kiezen. Zoals misschien af te lezen valt, houd ik zelf niet zo van het soppen, maar ik moet toegeven dat ook ik me ’s morgens met enkel zoetwaren voedt.

Tussen het ontbijt en de lunch wordt er vaak nog een merenda genuttigd evenals tussen de lunch en het diner, wat veelal bestaat uit een stukje cake, een yoghurt of, voor de meest verstandigen onder ons, wat vers seizoensfruit. Rond het middaguur aangekomen maakt de gemiddelde Italiaan zich op voor de belangrijkste maaltijd van de dag: il pranzo. In Noord Italië gaat men rond 12.30 aan tafel, naarmate men zuidelijker komt wordt dat tijdstip later: 13.00 uur in Midden Italië en 13.30 – 14.00 uur in het Zuiden. In het weekend kan het e.e.a. nogal eens uitlopen daar men dan vaak meer tijd heeft en ook de hele familie bij elkaar komt (zondag) om deze dis te nuttigen.

Normaliter bestaat de lunch uit een voorgerecht (pasta), un secondo (hoofdgerecht van vlees of vis) met een aantal bijgerechten (contorni, veelal groenten) en een dessert. Na het dessert, dat uit taart, cake, ijs of fruit kan bestaan, wordt de koffie nooit overgeslagen. Vraag nooit om een cappuccino na de lunch (of diner) want dan verraad je meteen je uitheemse afkomst! Enkel alleen een sterke koffie drinken na een stevig maal, versnelt de spijsvertering. Melk daarentegen (dus ook in de cappuccino) vertraagd la digestione wat tot een opgeblazen gevoel kan leiden. In het weekend, als men over meer tijd beschikt, wordt de lunch vaak nog geïntegreerd met velerlei antipasti als eerste gerecht en krijgt men er ook een ammazzacaffé (koffiedoder) na de koffie. Dit laatste bestaat uit een likeurtje of amaro dat als doel heeft de smaak of het effect van de caffeïne te “doden”. Vaak wordt de lunch vergezeld van een goed glas wijn.

De laatste tijd krijgt de aperitivo steeds meer betekenis in het dagelijkse leven. Het geeft je de mogelijkheid om, onder het genot van een drankje en een hapje, een praatje te maken met je medemens. Het aperitief begint veelal rond een uur of zes en kan voortduren tot 22.00 uur. Vaak is het dusdanig uitgebreid dat het het avondeten vervangt. Het is zeer zeker een gezellig en goedkope manier van dineren!

De samenstelling van la cena (het diner) lijkt overigens veel op die van de lunch, maar vaak is het iets minder uitgebreid, omdat er minder tijd is om alle lekkers te verteren en met een volle maag slaapt een Italiaan over het algemeen niet goed. Bovendien slaat de meest dieet-bewuste Italiaan de laatste tijd de pasta ’s avonds steeds vaker over, omdat deze koolhydraten bevat die niet meer verbrand kunnen worden voor het slapen gaan en dat maakt dus dik.

Zoals je ziet hebben de meeste eet-gewoonten wel een logische reden, die ons buitenlanders vaak ontgaat. 

Verder is het jullie uiteraard niet ontgaan dat het overgrote deel van de Italianen al gesticulerend spreekt. Iets wat ik zelf (helaas) ook heb overgenomen, tot grote spijt van een aantal tafelgenoten die nu en dan een glas wijn over hun schoot gegoten krijgen. Aan de gebruikte “gebarentaal” van de Italianen zal ik binnenkort nog een artikel wijden op deze blog. Vooralsnog kan ik zeggen dat middels deze lichaamstaal Italianen vaak een gecompliceerde situatie kunnen uitleggen, zonder er ook maar één woord aan vuil te maken. Ook het ons bekende spreekwoord “zijn gezicht spreekt boekdelen” is geheel herkenbaar. Een Italiaan heeft het acteren in z’n bloed zitten! 🙂

Een veel voorkomende Italiaanse gewoonte is ook dat kinderen (met name de mannen) tot latere leeftijd thuis wonen. Heden ten dage wordt er vaak het excuus gebruikt dat het economisch gezien zo slecht gaat met het schiereiland dat het financieel onmogelijk is om op kamers te gaan of een eigen huis te kopen of zelfs te huren. Uiteraard zit hier wat in, maar ook voordat de economische crisis aanving was het moeilijk om moeder en zoon van elkaar te scheiden. De zogenoemde mammoni zijn een heel normaal verschijnsel en door beide partijen wordt het ten zeerste gewaardeerd. De Italiaanse moeders kunnen hun kroost maar moeilijk loslaten en zijn vaak overbezorgd (doe een sjaal om, vat geen kou, kijk uit bij het oversteken…ook als zoonlief de 40 al lang gepasseerd is!) en het mannelijke nageslacht laat zich maar wat graag betuttelen en vertroetelen. Immers er is geen betere kok dan moeder, geen stomerij die aan haar vlekkenremover en strijkkunsten kan tippen en bovendien is het fantastisch om nooit je eigen rommel te hoeven opruimen!! Vandaar dat het voor een verloofde niet altijd even makkelijk is. De mannen zijn gewend op hun wenken bediend te worden en vriendinlief moet niet alleen voldoen aan de eisen van haar verwende partner, maar ook goedgekeurd worden door la mamma. Natuurlijk is het niet altijd zo. Met name in de noorderlijke steden waar zowel man als vrouw werken worden de vrouwen wat geëmancipeerder en de mannen wat onafhankelijker, maar toch..la mamma è la mamma dus die moet met diep respect behandeld worden en dult geen tegenspraak!!

Een ander Italiaans gebruik is het openlijk becomplimenteren van vrouwen (maar ook mannen, uiteraard in het kader van de opkomende emancipatie 🙂 ). Deze gewoonte wordt door zowel jong als oud gepraktiseerd. Het is heel normaal dat je een aantal complimenten naar je hoofd geslingerd krijgt door iemand op straat, tijdens het drinken van een sapje op een terras of als je bij de bushalte staat te wachten. Een oude dame kan je met de grootste verve en tederheid staande houden om te zeggen wat voor een bel ragazzo je bent, terwijl ze zachtjes in je wang knijpt. Ook is het me wel eens gebeurd dat een wildvreemde naar mij en een collega kwam gestapt om te vertellen wat voor prachtig paar we waren!! Om deze meneer niet teleur te stellen hebben we hem keurig bedankt en niet verteld dat we helemaal geen koppel waren!

Ook is het scoren van een sigaret op straat of op een terras iets heel normaals. Het maakt niet uit of je de gulle gever nu persoonlijk kent of niet, over het algemeen zal het je niet geweigerd worden. Nu het sinds 10 januari 2005 verboden is om in openbare gelegenheden te roken (iets waar men zich wonderwel zonder commentaar aan houdt!) zal het niet meer zo vaak gevraagd worden in een bar of restaurant, maar toch moet er niet vreemd opgekeken worden als je buurman aan het tafeltje naast je een sigaret bietst om die op z’n gemakje buiten op te roken.

Zo zijn er nog 1001 leuke en minder leuke gebruiken die de inwoners dello Stivale zo bijzonder maken. Vandaar dat deel 1 van “Italiaanse gebruiken” enkel en alleen bedoeld is om een tipje van de sluier op te lichten!

Ik ga nu beginnen met het voorbereiden van mijn traditionele cena, die naar goed Italiaans gebruik plaats vindt nà 20.00 uur! Buon appetito! 😀


Gepost door: Casa & Care | 10 februari 2012

Italië en sneeuw…een wonderlijke combinatie!

Italië en sneeuw…een wonderlijke combinatie!

Normaal gesproken, als je aan Italië en sneeuw denkt, krijg je beelden voor ogen van de Dolomieten met prachtige skipistes en herinneringen aan onvergetelijke après-ski activiteiten, of wellicht denk je aan adembenemende bergwandelingen en gezellige avonden in de typische chalets vergezeld van de meeste sterke grappa ooit. Het komt niet bij je op dat de schitterende badplaatsen en de intrigerende steden die je in de zomerse hitte bezoekt in de winter misschien wel eens bedekt zouden kunnen worden door een dik pak sneeuw. Niets is echter minder waar!

         

Het is weliswaar geen jaarlijks terugkomende gebeurtenis (en de meeste Italianen zouden dat ook niet willen), maar soms, zoals dit jaar, worden we bij het ochtendgloren, als we de gordijnen opendoen, verrast door een sprookjesachtig heuvellandschap dat is bedekt door een prachtige, witte deken.

Je staat daar dan enkele ogenblikken te knipperen met je ogen en te genieten van dit bijzondere aanzicht…totdat je tot het besef komt dat je diverse huizen moet inspecteren en doorkrijgt dat de koelkast bij het openen een echo produceert. Je moet de deur uit!! Na een snel Italiaans ontbijtje (bestaande uit een spremuta, een koffie en een paar koekjes) loop je voorzichtig naar je auto toe, die gelukkig voorzien is van vier nieuwe winterbanden (in Italië is het sinds 2010 verplicht winterbanden of sneeuwkettingen aan boord te hebben). Maar dan…??!! Je hebt dan wel winterbanden, maar hoe kom je in hemelsnaam zonder brokken op je plaats van bestemming?? Ondanks het feit dat de weerberichten al dagenlang sneeuw voorspelden, heeft geen enkele gemeente de moeite genomen om voldoende zout in te slaan, laat staan om dat beetje zout nog over de weg te strooien! Het is de vraag of dat überhaupt van enig nut is gezien de hoeveelheid witte vlokken die op het wegdek neerdaalt. De gemiddelde Italiaanse ambtenaar, verantwoordelijk voor het wel en wee van het verkeer, wordt zich pas na een halve dag bewust dat het merendeel van zijn stad het niet zo prachtig vindt als hij en dat zij problemen hebben om op hun werk te komen. Dan wordt er groot geschut ingezet om de wegen sneeuwvrij te maken: bulldozers, sneeuwschuivers, brandweer, protezione civile, het leger, alles wordt uit de kast getrokken om de stad weer begaanbaar te maken. Het moet toegegeven worden dat als de Italianen iets wìllen ze tot veel in staat zijn in een hele korte tijd en dus met een beetje vallen en opstaan (letterlijk en figuurlijk!) worden de hoofdwegen in een mum van tijd weer toegankelijk voor het verkeer. Dit geldt echter niet voor de vele slingerende secundaire wegen die naar veel van de (vakantie)woningen leiden van de klanten…maar met een beetje geduld, wat risico en een goede planning kunnen ze toch allemaal bezocht en geïnspecteerd worden. Doordat ze aangeraden wordt de watermeters te beschermen en de thermostaat op een bepaalde minimum temperatuur in te stellen (doet Casa & Care ook voor ze), wordt veel schade voorkomen. Af en toe kan het echter voorkomen dat waterleidingen of pompen tòch bevriezen en dan wordt er zo goed mogelijk ingegrepen om de gewenste functies weer zo snel mogelijk te herstellen.

 

De oogstrelende, met zonnenbloemen bedekte heuvels die we zo goed kennen van onze zomerse vakanties in Umbrië en Toscane, zijn omgetoverd tot een surrealistisch landschap van verschillende wit-en grijsteinten. Het Trasimeno Meer dat bevroren is, besneeuwde bomen, met ijs bedekte planten en eeuwenoude steden bedolven onder een dikke, sluier van witte koude.. Beelden die eigenlijk niet passen in ons plaatje van een warm vakantieland, maar die desalniettemin bijdragen aan de betoverende uitwerking die deze regio’s op ons hebben. Eigenlijk zou iedereen met een tweede woning deze ongewoon mooie gewaarwording moeten meemaken!!

           

Ondanks de ongemakken die het winterse weer kan veroorzaken (en helaas ook de doden), ontketent het af en toe ook hilarische situaties. Tijdens de eerste sneeuwbuien de vorige week was niet iedereen voorbereid op de lage temperaturen en de heftige sneeuwval, maar dat was dit keer wel anders! Men is in grote aantallen naar de supermarkten, slagers en bakkerijen gesneld, waar àlles is leeggekocht! Mensen die voor € 400,= hun winkelwagentje volgooien met allerhande levensmiddelen, anderen die ladingen skipakken en laarzen kopen (en ze meteen maar aantrekken hoewel er nog geen sneeuw is…maar voor het geval het op de terugweg naar huis – 10 km – begint te sneeuwen…!) weer anderen die met slaapzakken de trein instappen gekleed als de verschrikkelijke sneeuwman, enz., enz. Kortom men is erop voorbereid! Het heeft wel tot gevolg dat veel schappen in supermarkten nu doen denken aan winkels in oostbloklanden voor de val van de muur, maar dat mag de pret niet drukken!

Italianen kunnen zo lekker overdrijven, maar ach.. als ik heel eerlijk moet zijn; ik ben er ook op voorbereid!! Ook ik ben voorzien van de nodige viveri en heb in mijn auto twee waxinelichtjes, chocolade en een paardendeken klaarliggen. Maar als het even kan, blijf ik dit weekend thuis!! Lekker openhaardje aan, wijntje en iets te knabbelen erbij en dan mag het van mij buiten sneeuwen…het liefst een metertje of twee! 😀

BUON FINE SETTIMANA!

Gepost door: Casa & Care | 5 januari 2012

2012 Verandering op komst…

2012 Verandering op komst..

Uiteraard allereerst een heel gelukkig, gezond en positief 2012 toegewenst, waarin jullie maar veel van jullie prachtige woningen in Umbrië en Toscane mogen genieten!

2012 zal een jaar vol vernieuwingen en veranderingen zijn. Eigenlijk zoals ieder jaar dat overal en voor iedereen een beetje het geval is. Echter in Italië zullen er dit jaar meer zaken een andere wending krijgen dan gewoonlijk, daar de nieuwe regering Monti behoorlijk veel “goede” voornemens heeft voor het Bel Paese in 2012! Uiteraard moest er iets gebeuren om de Italiaanse staatsschuld aan banden te leggen, maar niet iedereen is het eens met de manier waarop dat gebeurt. Zo wordt de pensioenleeftijd opgeschroefd naar 67 jaar; de onroerend goed belasting wordt nu voor iedereen ingevoerd (voorheen hoefden mensen over hun eerste woning geen ICI te betalen) en de hoogte van de ICI (in het vervolg IMU genoemd) gaat veranderen voor hen die het al wel betaalden; om transacties op de zwarte markt tegen te gaan kan men vanaf 1 januari 2012 nog maar een bedrag tot € 1000,= contant opnemen van zijn/haar bankrekening zonder daarvoor een verklaring af te hoeven leggen, de invoering van het Italiaanse “kwartje van Monti”, etc. etc. Men had liever gezien dat de parlamentariërs hun privileges aan de kapstok zouden hangen (zoals de belachelijk hoge onkostenvergoedingen terwijl ze eigenlijk helemaal geen onkosten hebben: gratis reizen, gratis eten, gratis gezondsheidsverzekering, etc. etc.) en dat ook het Vaticaan eindelijk eens belasting zou gaan betalen. Maar wie weet gaat dat er nog van komen! Er zijn in ieder geval al heel wat mensen die al bijna heimwee krijgen naar Berlusconi!! Enfin, zoals gezegd zal het merendeel van alle Europese landen wel de buikriem moeten aantrekken en Italië vormt daar zeker geen uitzondering op.

Zoals de met een Oscar bekroonde, beroemde acteur Roberto Begnini onlangs ten overstaan van het Europese Parlament zo kleurrijk wist te vertellen, is Italië het land van de wederopstanding (la resurrezione is letterlijk verrijzenis) en dat ben ik het helemaal met hem eens! Italië is het land van de creativiteit, van de fantasie, van de passie, de vindingrijkheid, het vallen, maar vooral van het weer opstaan. Italië heeft verschillende invasies overleeft, is meermaals leeggeroofd, heeft pest epidemieën doorstaan, ging gebukt onder het juk van een dictator, werd/wordt regelmatig wakker geschud door aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, terrorisme, e chi più ne ha più ne mette.. Je kunt het zo gek niet maken of Italia heeft er wel mee te maken gehad. Anderzijds is dit prachtige land er altijd bovenop gekomen en heeft het de meest wonderbaarlijke ontdekkingen en uitvindingen gedaan; van het rioolsysteem tot de persoonlijke hygiëne, van het Romeinse wegenstelsel tot het letteren van de muziek, van de banken tot de perfectie van de architectuur en de kunst. Wellicht is dit alles tot stand gekomen mede dankzij die moeilijke periodes die men er beleefde, want zoals je weet, komt het echte karakter van iemand pas boven in moeilijke tijden..en ik geloof dat dat bij landen net zo is. Italië heeft een complex en vaak onbegrijpelijk karakter, maar beschikt over een onevenaarbare overlevingsdrang. Het is een land waarin eerst de cultuur gevormd werd en daarna pas de natie. En ik ben ervan overtuigd dat het land van de kunst, de uitgestrekte landschappen en de poëtische keuken er weer bovenop zal komen, sterker dan ooit te voren. Deze dip zal het beste uit de Italianen halen, ze wakker schudden en hun instinct doen gelden. Begnini heeft gelijk als hij zegt dat investeren in Italië iets buitengewoons is, je bent verzekerd van een hoge rente op de lange termijn. Een rente die je niet alleen in je portemonnee zult voelen, maar vooral in je hart..

Wat er ook gebeurd, Casa & Care blijft jullie ook in 2012 bijstaan gedurende alle ontwikkelingen en loodst jullie feilloos door alle veranderingen heen, zodat jullie onbezorgd van dit Paradijs op aarde kunnen blijven genieten!

Felice Anno Nuovo!!


Gepost door: Casa & Care | 2 december 2011

Italianen en bijgeloof…

Italianen en bijgeloof..

Onder een ladder doorlopen, een zwarte kat die je weg kruist, een spiegel die breekt, vrijdag de 13e… Voorbeelden genoeg van dingen die “ongeluk” brengen. Als nuchtere noorderling haal je je schouders erbij op, lacht er wellicht even om en ga je daarna rustig verder met hetgeen waarmee je bezig was voordat de “onheil brengende factor” op je pad kwam. Niks aan het handje.. Als nuchtere Nederlander/Belg ja, maar niet als rasechte Italiaan! Een Italiaan wordt bloednerveus van dit soort zaken die iella (ongeluk) brengen.

Jaren geleden ontbeet ik regelmatig in een barretje dat naast een druk bezochte kerk lag. Op zonnige dagen nuttigde ik mijn cappuccino en cornetto op een muurtje tegenover die kerk en vermaakte ik me daar kostelijk met het observeren van de mensen die voorbij kwamen: groot of klein, dik of dun, onverzorgd of chique, geparfurmeerd of stinkend naar drank, gezond of ziek, je kunt het zo gek niet bedenken of ze kwamen allemaal langs die kerk. Er vonden bruiloften, dopen, vormsels en begrafenissen plaats. Na een tijdje begon het me op te vallen dat tijdens de begrafenissen, wanneer de lijkwagen leeg voor de kerk stond, alle mannen al krabbend aan hun edele delen het bedehuis voorbij liepen. In eerste instantie dacht ik het me te verbeelden, maar na een tijdje ging ik er echt op letten (tja, je kunt maar wat te doen hebben hè?). Iedere keer weer werd er aan hun kroonjuwelen gefriemeld als ze voorbij de lege lijkwagen kwamen: de één deed het subtiel via zijn broekzak, de ander vol overgave en zelfs met beide handen!! Ik kon mijn ogen niet geloven! Uiteraard ben ik op onderzoek uitgegaan en heb ik een aantal Italiaanse mannen onderworpen aan een heus verhoor over hun vreemde bezigheden. Wat bleek nou? Het schijnt in Italië ongeluk te brengen als een “vacante” lijkwagen je pad kruist, want dan zou jij er wel eens in kunnen komen te liggen!!! In Nederland klopt men af op ongeverfd hout, Italianen doen dat op ijzer…en bij gebrek aan ijzer, frunniken de mannen aan hun klokkenspel..

Niet alleen een lege lijkwagen brengt ongeluk, maar ook een hoed op het bed (brengt rouw in de familie), een paraplu openen binnenshuis (kapot gaan van het dak), iemand feliciteren met zijn verjaardag voordat zijn verjaardag echt aanbreekt (je zou het wellicht niet kunnen halen tot die dag!), vrijdag de 17e (en het nummer 17 in het algemeen, in een vliegtuig van Alitalia heb je bijvoorbeeld geen stoel nr 13 én geen nr 17!), het zien van 3 à 4 nonnen bij elkaar brengt tegenspoed (als ze dan ook nog rijden in een donkergroene Prinz, zijn je dagen geteld, dat is voor een Italiaan een mathematische zekerheid!) en zo kan ik nog wel eventjes doorgaan. Er zijn ook mensen die volgens de kwade volksmond ongeluk brengen en dat heeft verstrekkende gevolgen voor hen. Italianen kunnen er echt heilig van overtuigd zijn dat iemand iella brengt en die persoon zal dan ook zo veel mogelijk vermeden worden, wat kan resulteren in een algehele isolatie van zo’n iettatore. Marco Masini, een bekende Italiaanse zanger, kan hierover meepraten (jarenlang werd hij geboycot, omdat hij ongeluk zou brengen…).

Bovendien heeft iedere streek, iedere stad en ieder dorp zo haar eigen (on)geluksfactoren: in Perugia, bijvoorbeeld, mag je als student zijnde niet meer dan drie passen in de goot op Corso Vannucci zetten, want anders studeer je niet af, het is eveneens verboden om iets te gaan eten bij Pasticceria Sandri (is voor studenten sowieso te duur) en alleen de rechterzijde van de trap bij de bar dello studente mag gebruikt worden, anders kun je wel fluiten naar je diploma! Ik heb dit alles uiteraard zorgvuldig vermeden tijdens mijn studententijd…en voilà…ik heb het tot een goed einde gebracht! 🙂

Uiteraard brengt niet alles ongeluk en zijn er ook dingen die wél voorspoed brengen, zoals een klavertje vier, een lieveheersbeestje, een hoefijzer, etc. Naar schapen zwaaien brengt economische voorspoed (ik zwaai zelfs in de trein en vanuit het vliegtuig naar ze, maar er heeft er nog nooit één teruggezwaaid of geld gestuurd! 😦 Er wordt wel altijd raar naar me gekeken door mijn medereizigers!), tijdens oudejaarsavond lenticchie, druiven en dadels eten zou hetzelfde resultaat moeten opleveren, als het tijdens een bruiloft regent, brengt dat de bruid geluk (sposa bagnata, sposa fortunata ), enz. enz. Stuk voor stuk voorbeelden van hun alom geaccepteerde superstizione. Interessant om te weten, maar het wordt pas leuk als je er in het dagelijkse leven ook daadwerkelijk mee geconfronteerd wordt!

Historisch gezien hebben de bovenstaande gebruiken en credenze uiteraard vaak een logische of religieuze verklaring (zout knoeien brengt ongeluk/armoede, want dat was vroeger duur; met z’n dertienen aan een tafel zitten tijdens een diner brengt ongeluk, verwijst naar het laatste avondmaal van Christus; in de poep trappen brengt geluk, want tijdens de WO I was het de eenvoudigste manier om de landmijnen in een wei te ontwijken door van koeienhoop naar koeienhoop de springen ..daar waar een koe kon lopen, kon een mens dat ook veilig!), maar die worden hedentendage nogal eens makkelijk vergeten. Hoe dan ook, een klein beetje bijgeloof geeft een beetje smeuigheid en schwung aan een gewone dag! Als je er maar niet al te hard in gaat geloven!

Ik zelf geloof er niet zo in, maar toch..baat het niet dan schaadt het niet!! 😉

Gepost door: Casa & Care | 11 november 2011

Olijfolie, eerlijk en heerlijk!

Olijfolie, eerlijk en heerlijk!

De zon straalt de wolkjes uit de hemel en de temperaturen zijn bijna zomers. Gelukkig hebben wij niets gemerkt van het noodweer elders in het land. Het is dan ook een genot om er op uit te trekken en je te vergapen aan de prachtige scala aan kleuren die de herfst met zich meebrengt: van goudgeel naar bruin, van diep oranje tot intens rood. Gezien we een lange en droge zomer hebben genoten, zijn ook de druiven en de olijven dit jaar wat vroeger rijp dan anders. De druiven zijn al lang geplukt (jawel, we genieten al volop van de heerlijke resultaten: vino novello!) en nu zijn de olijven aan de beurt. Als je tijdens één van je wonderbaarlijke tochtjes goed om je heen kijkt kun je ze niet missen: die mannetjes op ladders in de olijfgaarden. Het is ieder jaar weer een intrigerend ritueel!

Er bestaan verschillende technieken voor het oogsten van de olijven:

  • Ze kunnen worden opgeraapt, nadat ze overrijp van de boom vallen. Dit heeft als voordeel dat de arbeidskosten minimaal zijn (je moet alleen op tijd de netten onder de bomen spannen). Het heeft echter ook een groot nadeel: zoals alle vruchten, vallen ook de olijven pas van de boom op het moment dat ze eigenlijk net iets té rijp zijn. Dit heeft tot gevolg dat de samenstelling van de olijf verandert en daarmee de kwaliteit en haar voedingswaarde. De olie bestaat namelijk uit triglyceriden die door cellulaire enzymen verslechteren indien het vruchtvlees van de olijf té rijp is: de vetzuren worden gescheiden van het glycerol waardoor de zuurgraad van de olie verhoogt;

  • Kammen: de naam zegt het al! Bij deze techniek wordt met kleine harkjes de olijfboom tak voor tak uitgekamt. Tijdens de onthechting van de olijf van de boom kan het zijn dat er ook een paar blaadjes meekomen, maar dat is niet geschadelijk voor de boom zelf. Ook bij deze oogstwijze dienen er uiteraard netten gespannen/gelegd te worden onder de boom zelf;

  • Mechanisch schudden: in grote olijfgaarden maakt men gebruik van de moderne techniek en beschikt men over apparatuur die de hele boom kan doen schudden, waardoor de olijven uit de boom vallen. Hierbij wordt de boom niet al te veel beschadigd en vaak beschikken de mechanische schudarmen ook over een soort opvangnet, waardoor de olijven meteen opgevangen worden zonder op de grond te pletter te slaan en waardoor ze nog sneller naar de frantoio gebracht kunnen worden. In minder grote olijfgaarden gebruiken de boeren de laatste tijd steeds vaker kleine scuotitori die ze op hun schouder meegedragen en die de vruchten minder geweldadig en tak voor tak van de boom af schudden;

  • Ze kunnen er uit geslagen worden. Vroeger werd deze techniek vaak gebruikt: met grote stokken werd er tegen de takken geslagen waardoor de olijven naar beneden vielen. Het heeft als groot nadeel dat de jonge takken, die de olijven het jaar daarop moeten dragen, beschadigd worden, waardoor het negatieve gevolgen heeft voor de toekomstige produktiviteit;

  • Met de hand plukken: hiermee krijg je geheid de beste kwaliteit olijfolie. Je kunt namelijk in de boom al de beste olijven eruit pikken en de olijf is beter beschermd (loopt geen schade op tijdens het neerkomen op de grond). Uiteraard kan deze techniek niet gebruikt worden in de grotere olijfgaarden, daar het heel langzaam gaat en dus erg kostbaar wordt. Deze techniek wordt vaak toegepast door huishoudens die een stukje grond met een beperkt aantal olijfbomen hebben.

         

Nadat de olijven “geplukt” zijn (en van de blaadjes zijn ontdaan) dienen ze zo snel mogelijk naar de frantoio gebracht te worden voor de persing, zodat de organische en chemische samenstelling zoveel mogelijk in tact blijft. Ook bij het persen kunnen verschillende technieken worden toegepast die hun invloed hebben op de kwaliteit van de olijfolie (koud of warm persen, eerste/tweede pers, etc.), je hebt frantoi die van alle moderne gemakken zijn voorzien en frantoi die het nog op de oude, traditionele manier doen. Naar wat voor frantoio je ook gaat om je eigen olijven te laten persen, het is altijd weer een heel avontuur! In deze periode van het jaar, werken ze letterlijk dag en nacht, om te voorkomen dat de olijven te lang blijven liggen. Je moet dan ook reserveren alvorens er naar toe te rijden met je kostbare vrachtje. Tijdens het persproces kom je je mede “olijfolieproducenten” tegen. Heerlijk is het om hun verhalen aan te horen, de avonturen tijdens het plukken, het opscheppen over hun ’s werelds beste olijfolie aller tijden, de meest heerlijke gerechten die moeder de vrouw daarna met dìe verrukkelijke olie kan bereiden, etc. etc. Je krijgt er gewoon honger van! Vandaar dat veel frantoi je tijdens het wachten ook trakteren op een warme bruschetta met de meest verse olio di oliva extravergine die je ooit geproefd hebt! Een tikkeltje pikkant, maar onmiskenbaar lekker!

Natuurlijk hoef ik je niet te vertellen dat alle moeite en energie die je spendeert tijdens het plukken volkomen gecompenseerd worden wanneer je smaakpapillen verleidelijk gestreeld worden door je enige echte eigen olio extravergine, maar wat alles nòg fascinerender maakt is dat het ook nog eens berengezond is! De olijfolie beschikt over een hoog percentage aan enkelvoudige, onverzadigde vetzuren (cholesterol verlagende werking), oleuropein en vitamine E. Deze laatste twee bestanddelen zijn sterke antioxidanten met een beschermende werking wat betreft hart en bloedvaten. Zo zie je maar weer, lekker hoeft niet altijd slecht te zijn!

Het is lunchtijd.. ik denk dat ik maar eens ga genieten van een verse bruschetta met een vleugje piccante, krachtige, volle, nieuwe olio di oliva extravergine!   

  

P.s. Van 29 oktober t/m 11 december kun je genieten van de frantoi aperti in Umbria! Zeven weekenden lang kun je dan je vingers aflikken en een kijkje nemen bij het produktieproces! Voor meer informatie www.stradaoliodopumbria.it.

Gepost door: Casa & Care | 24 oktober 2011

Het jachtseizoen is geopend!!

Het jachtseizoen is geopend!

Je kunt in geen Umbrisch of Toscaans restaurant het menu openslaan zonder te stuiten op de heerlijke, authentieke piatti casarecci. Deze gaan van de eenvoudige bruschetta al pomodoro tot aan de handgemaakte stangrozzi met zwarte truffel, van het panino alla porchetta tot aan de traditioneel bereide jachtschotels. Daar men hier prat gaat op de versheid en de kwaliteit van de delicatessen, zijn de meeste gerechten seizoensgebonden. Verse, wilde asperges in het voorjaar, funghi porcini in het najaar. De herfst en winter zijn uiteraard ook de aangewezen jaargetijden voor de fijnproevers die zich te goed willen doen aan wild. Het jachtseizoen is dit jaar officieel geopend van 18 september (met een proefdag op 4 september) tot eind januari 2012, met uitzondering van enkele diersoorten, waarop gejaagd mag worden tot 10 februari 2012. Hoewel de jacht aan strenge regels gebonden is (niet op alle dieren mag gejaagd worden en ook de hoeveelheid doodgeschoten wild is aan banden gelegd), is er veel kritiek op de jacht in het algemeen. Uiteraard protesteren veel dierenliefhebbers tegen het onnodige leed dat menig dier wordt aangedaan, maar ook de vele (dodelijke) jachtincidenten leiden tot heftige discussies. Al met al is het een zeer gecontrasteerd en veel besproken argument in deze periode van het jaar, maar zoals zo vaak gebeurt in dit prachtige land vol tegenstrijdigheden, is de jacht ook uiterst geliefd. Umbrië alleen al telt ruim 31.000 jagers (op een totale bevolking van circa 906.000) en ik durf zelfs te beweren dat het overgrote deel van de bevolking van Centraal Italië regelmatig geniet van een gerecht op basis van cinghiale of fagiano.

Persoonlijk ben ik niet zo gecharmeerd van al dat heen-en-weer geschiet, vooral niet op een vroege zondagmorgen als het buiten koud is en jij je nog in dromenland bevindt in je heerlijk, warme bedje! Als de “strijd” in alle hevigheid losbarst, en iedere jager uit de buurt (en dat zijn er nogal wat!) vol overgave, en ad ogni costo, met een aantal jachttrofeeën wil thuis komen, dan lijkt het wel of WOIII is uitgebroken!! Ook is een mooie wandeling in de open lucht, de bossen en de heuvels in deze periode niet altijd een aanrader. Het kan wel eens niet zo gezond uitpakken als eigenlijk gepland!! Het is me tijdens zo’n prachtige wandeling wel eens gebeurd dat ik een aantal dubbelloopsgeweren op me gericht kreeg, met alle jachthonden in de aanslag, omdat die slimmeriken “vergeten” waren het terrein te markeren met de verplichte vlaggen. Achteraf was het wellicht een hilarische situatie, maar ik kan je verzekeren dat ik het op dat moment allerminst grappig vond!

         

Anderzijds vind ik een lekker stukje wild op zijn tijd ook niet verkeerd! Het is niet alleen heerlijk, maar ik verkeer ook in de berustende wetenschap dat het dier op mijn bord een goed en gezond leven heeft gehad in alle vrijheid van de prachtige, overweldigende natuur.

Het is echter wél zo dat niet iedere vleesliefhebber automatisch in staat is een echte jachtschotel klaar te maken. Daarvoor moet je de nodige ervaring en kennis hebben. Alleen de kleinere vogels kunnen meteen gegeten worden, alle andere dieren moeten eerst een (dagen)lang proces ondergaan eer ze verorberd kunnen worden. Over dat proces zal ik verder niet uitwijden, daar je dan het risico loopt nooi meer wild te willen eten… maar wellicht is een authentiek recept wel op z’n plaats!

Ingrediënten voor de bereiding van een spezzatino di Cinghiale, voor circa 6 personen:

– 1,2 kg gesneden wild zwijn vlees;

– jenerverbessen/blaadjes;

– 3 wortels;

– 2 uien;

– aromatische kruiden;

– een glas azijn;

– een fles rode wijn;

– 300 gr speck (lardo);

– een teentje knoflook;

– sinaasappel schil;

– extravergine olijfolie.

Met de voorbereiding van dit heerlijke recept moet al een dag van te voren begonnen worden. Het vlees dient gemarineerd te worden in een marinade van olie, azijn, de fijngesneden groenten, zout, peper, jeneverbessen/blaadjes en de aromatische kruiden. Nadat het allemaal een dag heeft kunnen intrekken, dien je het speck in stukjes te snijden en te bakken samen met de fijngehakte uien en een teentje knoflook. Hierbij doe je voorzichtig de gemarineerde (uitgelekte) stukjes wild zwijn, die je goudbruin bakt, waarna je er ook de geraspte sinaasappelschil aan toevoegd, evenals de marinade. Bovendien voeg je aan het geheel warm water toe, zodat het vlees helemaal bedekt wordt. Dit alles laat je twee uur lang op een klein vuurtje pruttelen.

Een wijn die heel goed gedronken kan worden bij dit typische en winterse gerecht is de befaamde Sagrantino di Montefalco. Een Umbrische, robijnkleurige wijn met een geur die aan wilde bramen doet denken en die beschikt over een volle, harmonieuze smaak!

Buon appetito!

P.s. Ben benieuwd naar de resultaten!

Gepost door: Casa & Care | 12 oktober 2011

Een gezellig, knapperend haardvuurtje…

Een gezellig, knapperend haardvuurtje..

Wat hebben we het toch weer goed gehad dit jaar!! Een zomer waaraan geen einde lijkt te komen! Het koelt stilletjes aan wel ietsje af, vooral in de nachtelijke uurtjes, maar we kunnen nog steeds zonder problemen de straat op gehuld in onze zomerse outfit, inclusief korte mouwen en hoog gehakte sandaaltjes. De dagen worden alleen steeds korter en langzaam aan wordt de natuur weer wat groener, om zich daarna van haar beste herfstkant te kunnen laten zien: een scala aan uiteenlopende, warme kleuren, van bruingeel tot oranjerood. Heerlijk vind ik het als je ’s morgens, nog in pyjama en voor het open raam, de frisse herfstlucht inademt, doordrenkt van die typische, volle, zoete najaarsgeuren die je doen verlangen naar kastanjes, vino novello en een gezellig, knapperend haardvuur (jawel, en dàt alles op de vroege ochtend! 😉 ) Niets is zo behaaglijk, zo romantisch en sfeervol als een openhaard die heerlijk knetterend je huiskamer verwarmt.

Maar, voordat het zover is, moet er nog heel wat gebeuren! Eerst moet er deugdelijk hout gevonden en besteld worden. Het liefst al op maat gehakt (hoewel het ook z’n charmes heeft om het zelf te doen, maar het vergt wel behoorlijk wat tijd, energie en spierballen) en bovendien moet het keurig op de plaats van bestemming afgeleverd worden. Nou is dat in Umbrië en Toscane op zich geen probleem, bossen genoeg, maar het is goed om er op tijd aan te denken. De beste periode om openhaardenhout te kopen is augustus/september. Het hout dat het jaar daarvoor gekapt is, heeft tijdens de zomer mooi de tijd gehad om goed te drogen. Dat brandt een stuk beter, spettert minder en, last but not least, is ook een stuk voordeliger! Men heeft hier de gewoonte om hout te verkopen per quintale (100 kg). Uiteraard is de prijs per quintale in augustus/september hoger dan in november of december, maar aangezien het hout ook stukken droger is, krijg je letterlijk meer waar voor je geld!

Welke houtsoort is nu het beste voor een gegarandeerd geslaagd, onevenaardbaar romantisch avondje voor de openhaard? Ik heb hieronder een tabelletje gemaakt van een aantal houtsoorten en hun bijbehorende eigenschappen:

Soort hout Hoeveelheid warmte Gemak waarmee het brandt Dichtheid van de rook kapbaar-heid
Harde houtsoorten
Esdoorn Groot Goed Laag Goed
Berk Groot Goed Laag Goed
Kers Gemiddeld Goed Laag Goed
Beuk Groot Goed Laag Goed
Es Groot Goed Laag Goed
Walnoot Gemiddeld Goed Laag Goed
Iep Gemiddeld Gemiddeld Gemiddeld Slecht
Populier Klein Goed Gemiddeld Slecht
Eik Groot Goed Laag Goed
Zachte houtsoorten
Spar Klein Gemiddeld Gemiddeld Gemiddeld
Lariks Gemiddeld Goed Gemiddeld Goed
Pijnboom Klein Gemiddeld Gemiddeld Gemiddeld

Als ik jullie was, zou ik dus het zekere voor het onzekere nemen en voor eiken gaan: het geeft veel warmte af, brandt makkelijk, geeft weinig rook overlast en, voor de avonturiers onder ons, is makkelijk kapbaar.

Italianen verwarmen hun huiskamers en keukens niet alleen met een gezellig vuurtje, vaak wordt er ook op gekookt! Je zult vast wel eens getuige zijn geweest van een gezellige barbecue/gril waarop de heerlijkste vlees-en visgerechten werden bereid. Voor de gelukkigen onder ons, die het voorrecht hebben gehad om dergelijke gerechten ook daadwerkelijk te mogen proeven, was het daarna een koud kunstje om vast te stellen dat er een wereld van verschil bestaat tussen lekkernijen bereid boven de gloeiende kant-en-klare houtskooltjes uit een zak en de medium gaar gegrilde filetto boven een klein maar eerlijk, geurend en knapperend vuurtje van vers hout. Barbecue in de zomer, openhaard in de winter! En wat dacht je van de enige echte pizza of vers gebakken brood uit de forno a legna?! Onevenaardbaar!

P.s. Mocht je nog geen hout hebben, maar de komende winter toch willen genieten van onbeschrijfelijk sfeervolle en smakelijke avonden voor de openhaard of kachel, neem dan even contact met ons op, dan helpen we je graag aan de materia prima!

Gepost door: Casa & Care | 8 oktober 2011

Verschil moet er zijn!

Verschil moet er zijn!

Tja…wat moet je hier nu van zeggen??!  Natuurlijk enorm hilarisch en je kunt onmogelijk stellen dat je er de realiteit niet in terugvindt!!  Van het chaotische verkeer tot de trage en inefficiënte bureaucratie, van de diepgewortelde met schandalen doorspekte (vriendjes)politiek tot de “punctualiteit” in het openbaar vervoer (en elders), van de ontvlambare zelf”beheersing” tot de openbare wanorde… Je kunt het niet ontkennen, je zult je nooit vervelen in een land als Italië!! Hoe zuidelijker je komt, hoe minder je van onze vertrouwde cultuur en mentaliteit terugvindt…

Dit betekent echter niet dat al die verschillen per definitie allemaal zo negatief moeten zijn als ze wellicht  kunnen lijken. Ik zou bijna zeggen, integendeel!

In Nederland houdt iedereen zich keurig netjes aan de verkeersregels: rechts heeft voorrang, voor rood moet je stoppen, 120 is 120 en geen km harder, over de streep parkeren is per definitie een bon…  Je gaat er als vanzelfsprekend vanuit dat je mede-weggebruikers zich precies aan de voorschriften houden, net als jij! Maar ja, wat als er dan tóch iemand onverhoopt afgeleid is door een verhit non-handsfree telefoongesprek en jij rijdt met je blik-op-oneindig-verstand-op-nul instelling? Pats, boem… een ongeluk zit in een klein hoekje!!  Nee, misschien moet je maar met het tegenoversgestelde rekening houden, d.w.z. met alles behalve het voorspelbare! Dan ben je veel attenter en op alles voorbereid! En zeg nou eerlijk, jij krijgt er toch ook gewoon jeuk van als je achter zo’n zondagsoma zit die met 30 Km per uur op de linkerbaan van de snelweg blijft knorren? Dan zwaai je toch naar rechts en scheur je er met 130 km/u  aan de verkeerde kant langs? Je krijgt er niet alleen een voldaan gevoel van, maar je komt én op tijd op je afspraak én het is bovendien nog goed voor de gezondheid ook! Geen verhoogde bloeddruk meer die veroorzaakt wordt door ergerlijk rijgedrag van andere verkeersdeelnemers, je had er immers al op gerekend! En wat denk je van de endorfine kick die je krijgt door met je aftandse Fiat Panda te kunnen knipperen naar een spiksplinter nieuwe Ferrari FF die je even daarvoor van de weg geblazen heeft, maar nu net als jij gestremd wordt door een inhalende vrachtwagen met oplegger?  Heerlijk toch? En oom agent? Die zou precies hetzelfde doen!

Natuurlijk moet je niet met een slok op achter het stuur, natuurlijk doe je je gordel altijd om en heb je altijd een handsfree kit bij de hand, maar een beetje relativeringsvermogen en creativiteit mag toch ook wel?

Bureaucratie: daarover kunnen we het 100% eens zijn;  hoe langer je er over doet om administratieve perikelen af te handelen, hoe vervelender het is (daarom heb je hier ook Casa & Care die al die zaken voor je kan regelen! 😉 ). Je staat uren in de rij en wordt van het kastje naar de muur gestuurd. De éne keer zijn ze je vergeten te vertellen dat je een bollo (zegel) had moeten meebrengen, de andere keer is de desbetreffende functionaris op vakantie of ligt met influenza op bed, weer een andere keer is de zaak gesloten vanwege de sciopero. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar goed, ook hier geldt: ieder nadeel heeft zijn voordeel! Zij nemen het niet zo nauw met jouw esigenze, dan kunnen zij ook wel eens wat water bij de wijn doen! Ik zeg altijd maar, “nee heb je, ja kun je krijgen” en mensen zijn hier nou eenmaal wat emotioneler dan in Nederland, dus vaak is er wel een mouw aan te passen en komt uiteindelijk toch alles in orde!

Politiek… Ja, daar zou ik eens een apart artikel over moeten schrijven. Het is té veel en té gecompliceerd om het allemaal te kunnen samenvatten in een simpele alinea. Ik kan er wel over kwijt dat (en corrigeer me als het niet zo is) er geen enkel land in Europa is dat zo’n sappige, levendige, creatieve, kleurrijke en ongegeneerde politiek bedrijft als Italië! Je kunt ermee lachen of ermee huilen, je kunt het ermee eens of oneens zijn, maar je kunt stellen dat het alles behalve saai is!!

Koffie en voedsel in het algemeen: Ik ken geen volk dat kieskeuriger en veeleisender is wat voedsel betreft dan het Italiaanse volk. In één hap herkennen ze het merk, en dus de kwaliteit, van de pasta, kunnen in een pappillenseconde vertellen of de ragù met scharrelvlees in 4 of in 8 uur is bereid en of de mozzarella di bufala ook daadwerkelijk uit de Campaniakomt of elders uit het land. Ze proeven feilloos of de olio extraverginevan de eerste, tweede of derde pers komt en uit welke druiven de geserveerde wijn is samengesteld (zonder dat ze daar een sommelier cursus voor hebben gevolgd!). De mannen, die over het algemeen in hun leven nog nooit een fornuis van dichtbij hebben gezien, kunnen in gezelschap urenlang opscheppen over de kookkunsten van moeder de vrouw en vertellen wàt “hun” gerecht nu lekkerder maakt dan dat van alle anderen. Het is verbazingwekkend wat ze allemaal over hun cucinaweten te vertellen en vooral hoe ze zich erover voelen. Want soms lijkt het erop dat het niets meer te maken heeft met smaak, maar bovenal met gevoel. Luisteren naar italianen die het hebben over eten, maakt dat je het besproken gerecht bijna kunt proeven. Het geeft je een verrijkend gevoel en de drang om je te verdiepen in de onbegrensde mogelijkheden van de italiaanse keuken.

Orde en zelfbeheersing: Niet de sterkste punten van de gemiddelde Italiaan. Zoals al eerder gezegd, ze zijn emotioneel. Doen wat het hart hen ingeeft..en persoonlijk vind ik dat fantastisch! Het is waar, af en toe sta je raar te kijken, maar vaak is het hartverwarmend. Soms sta je in het postkantoor al een uur in de rij te wachten op je beurt en dan glipt er zo’n rimpelig opaatje voor je die zijn pensioen komt innen. Wat doe je dan? Als veritaliaanste Nederlandse krijg ik dan meteen het impuls om er iets van te zeggen, maar dan zie je dat bibberige, oude mannetje dat naar je glimlacht met die twee tanden van hem en dan lach je automatisch terug terwijl je hem ook nog vraagt “of je hem misschien ergens mee kan helpen?”. Ze kunnen toch zo ontwapenend zijn die Italianen, maar ook het bloed onder je nagels vandaan halen! Soms lijkt het wel of ze allergisch zijn voor orde en regelmaat, voor doelmatigheid en punctualiteit. Ze maken er soms maar een zooitje van en praten voordat ze denken, maar ach, het is toch juist dat comportamento disarmanteen tegelijkertijd hun chaotische, makkelijk ontvlambare karakter dat ons zo aantrekt negli Italiani? In het Italiaans zegt men: “Gli opposti si attraggono” wat zoiets betekent als “Tegenpolen trekken elkaar aan” en wellicht is dat wel zo met Nederland-Italië! Maar als huiseigenaar in dit prachtige land, hoef ik jullie dat uiteraard niet te vertellen.

P.s. op de koffie kom ik nog eens terug!


Older Posts »

Categorieën

%d bloggers liken dit: